W artykule podjęta została analiza wykorzystania modelu escape roomów jako narzędzia dydaktycznego w naukach społecznych. Formuła ta zostaje umiejscowiona w perspektywie współczesnych teorii uczenia się oraz stosowanych praktyk edukacyjnych w szkolnictwie wyższym. Artykuł ma na celu przedstawienie przeglądu koncepcji teoretycznych, w ramach których projektuje się edukacyjne pokoje zagadek, odnosząc się do paradygmatów uczenia się poprzez doświadczenie i współdziałanie, uczenia przez porażkę, a także paradygmat grywalizacji i edutainmentu. Celem wdrożenia escape roomów w plany dydaktyczne jest wzmocnienie kompetencji krytycznego myślenia, zapamiętywania, motywacji i inicjatywy, a także umożliwienie efektywnego transferu wiedzy. Podstawowym zadaniem przygotowanego artykułu jest zarysowanie perspektywy konceptualno-teoretycznej dla wykorzystania escape roomów w dydaktyce nauk społecznych.