Celem artykułu jest analiza republikańskiego rozumienia polityczności wywodzonego od Arystotelesa i jego rozważań dotyczących wspólnoty politycznej, związków między etyką a polityką oraz mądrości praktycznej, phronesis. Argumentuję, że pojmowanie polityczności/polityki, które dostrzega nie tylko fundamentalny związek między polityką a etyką, ale widzi ją jako sferę relacji angażujących wolne osoby tworzące wspólnotę polityczną mającą za cel troskę o dobre życie, wiąże się ściśle z kwestią edukacji. Autorzy zaliczani do wczesnonowożytnej tradycji republikańskiej dostrzegali i rozwijali tę kwestię w swoich traktatach politycznych, osadzając dyskusję dotyczącą wolności, obywatelskości, a także ustroju mieszanego w szerszym namyśle dotyczącym kształtowania charakteru oraz obywatelskiej cnoty zarówno rządzących, jak i rządzonych, niezbędnych do tego, by wspólnota polityczna mogła spełniać swoje cele, czyli zapewniać współistnienie różnych grup i wizji tego, co sprawiedliwe lub słuszne w społeczeństwie. Celem artykułu jest także zwrócenie uwagi na potrzebę dyskusji na temat roli edukacji we współczesnych projektach republikańskich, postrzeganej tutaj jako newralgiczna, a w dużej mierze zapoznana we współczesnych teoriach rozwijających namysł republikański.