Celem artykułu jest analiza uwarunkowań oraz przedstawienie specyfiki funkcjonowania naczelnego organu kontroli państwowej w Szwecji zarówno z punktu widzenia kontekstu historycznego, uregulowań prawnych a także aspektu niezależności tej instytucji. Wyspecjalizowane organa kontroli wydatkowania środków publicznych głównie przez instytucje publiczne stanowią współcześnie ważny element porządku instytucjonalnego państw demokratycznych. Jednak między poszczególnymi państwami występują duże różnice zarówno w tradycji funkcjonowania tych instytucji, jak i sposobie organizacji czy też zakresie kompetencji. Zasadnicza teza artykułu zawiera się w stwierdzeniu, że do uzyskania wysokiej sprawności oraz skutecznej realizacji zadań naczelnych organów kontroli nie jest potrzebna rozbudowana i zbiurokratyzowana struktura organizacyjna o wielopłaszczyznowym charakterze. Szwecja stanowi także przykład państwa, w którym ostatecznie wypracowany charakterystyczny układ relacji między Riksrevisionen a parlamentem nie stanowi ograniczenia niezależności organu kontrolnego.