W artykule przedstawiony został problem funkcjonowanie specyficznych rozwiązań prawnych oraz elementów nordyckiej tradycji prawnej w kontekście członkostwa Szwecji w Unii Europejskiej. Na poziomie czysto regulacyjnym dostrzegamy szczególne dla Szwecji rozwiązania prawno-polityczne, które były przedmiotem negocjacji ze Wspólnotami Europejskimi na etapie przedakcesyjnym i wypracowano odnośnie do nich różnego rodzaju kompromisy, ułatwiające w ostatecznym rozrachunku zaakceptowanie akcesji przez szwedzkie społeczeństwo (choć jedynie niewielką większością 52,27%). Specyfika nordycka ujawnia się jednakowoż także na dużo trudniej uchwytnym poziomie kultury i tradycji prawnej, a jego najlepszym wyrazem był wyrok TSUE z 2002 r. w sprawie C-478/99, dotyczący poprawności implementowania przez Szwecję dyrektywy 93/13/EWG. Samo zaistnienie tego sporu jest wyrazem niezrozumienia pomiędzy przedstawicielami różnych tradycji prawnych odnośnie do tego, jak powinna wyglądać legislacja i jakiego rodzaju teksty uznać można za źródła prawa. W tekście omówiono po kolei tło polityczne szwedzkiej akcesji do UE, niektóre kwestie sporne zaistniałe podczas negocjacji akcesyjnych (np. państwowego monopolu alkoholowego lub używania tytoniu do żucia), a wreszcie zagadnienie implementowania dyrektyw wspólnotowych do prawa szwedzkiego, zwieńczone niejako wyrokiem w sprawie C-478/99, gdzie istotą problemu było podejście do materiałów przygotowawczych powstałych w toku procesu ustawodawczego, których rola w stosowaniu prawa jest w państwach nordyckich jest dalece istotniejsza niż gdziekolwiek indziej w Europie. W konkluzji wskazano, że omówiona sprawa jest jednym z dowodów popierających tezę o stosunkowo niewielkiej świadomości specyfiki prawa nordyckiego poza samą Skandynawią, a jednocześnie, że różnice w regulacjach prawnych są łatwo dostrzegalne, w przeciwieństwie do zdecydowanie bardziej subtelnych zagadnień z zakresu kultury i tradycji prawnej, które potrafią „ujawnić się” dosyć niespodziewanie.